Należy stwierdzić, że jeżeli następstwem uderzenia, kopnięcia, potrącenia, odepchnięcia lub podobnych zamachów na ciało pokrzywdzonego będą jedynie niewielkie i szybko przemijające zaczerwienienia, sińce, obrzęki, drobne zadrapania, otarcia naskórka, nieznaczne ślady po ukłuciu lub oparzeniu, które nie naruszają czynności narządu ciała, należy je kwalifikować w oparciu o art. 217 § 1 k.k. (tak komentarz do Kodeksu Karnego pod ref. Prof. dr hab. Ryszard Stefańki, rok wydania 2016, Wydanie 16 teza 24 do art. 157). Przypadki naruszenia nietykalności cielesnej pozostawiającego jedynie „nieznaczne ślady”, np. na skutek uderzenia ręką w twarz kwalifikowane są jako przestępstwo z art. 217 § 1 k.k.

Z kolei skutek określony w art. 157 § 2 oddziela od skutku charakteryzującego typ czynu zabronionego opisanego w art. 157 § 1 okres trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia nie dłużej niż 7 dni. Dla określenia tego skutku istotna jest też granica „minimalna”, odróżniająca to przestępstwo od naruszenia nietykalności cielesnej (art. 217 § 1). Obowiązujący Kodeks karny inaczej określa znamiona typu czynu zabronionego polegającego na naruszeniu nietykalności cielesnej, niż czynił to Kodeks karny z 1969 r. (art. 182 § 1). Różnica polega na tym, że art. 217 § 1 mówi jedynie o naruszeniu nietykalności cielesnej, podczas gdy w art. 182 § 1 k.k. z 1969 r. stwierdzano, że typ ten odnosi się też do przypadków, gdy takie naruszenie nietykalności pozostawiało na ciele pokrzywdzonego „nieznaczne ślady”. Należy stanąć na stanowisku, że nie ma w tym wypadku różnicy merytorycznej. Artykuł 157 § 2 wymaga naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia. Pozostawienie na ciele nieznacznych śladów, będących wynikiem np. uderzenia, nie będzie spełniało warunków koniecznych do stwierdzenia skutku, o którym jest mowa w tym przepisie. (Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a).