Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią postanowienia SA w Katowicach z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt. II AKz 566/16 wydanie ENA nie jest negatywną przesłanką ustawową wydania listu żelaznego samą w sobie, o ile nakaz ten nie jest już w trakcie realizacji. Oczywiste przy tym pozostaje, że obie te instytucje nie mogą równolegle funkcjonować w obrocie prawnym albowiem ich charakter wzajemnie się wyklucza. Niemniej jednak w sytuacji uznania przez Sąd, że w sprawie wystarczającym środkiem wobec podejrzanego byłby list żelazny, konieczne stałoby się podjęcie działań zmierzających do uchylenia ENA.

W doktrynie zauważa się, że wydanie listu żelaznego powinno nastąpić przede wszystkim wówczas, gdy w interesie publicznym leży wyjaśnienie sprawy, a miejsce pobytu podejrzanego za granicą nie jest znane lub też jest znane, lecz wydanie takiej osoby przez państwo obce jest albo niemożliwe (ze względu na brak umowy ekstradycyjnej lub pobyt na terenie państwa poza Unią Europejską, którego ma obywatelstwo), albo też powodowałoby znaczne trudności (D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I., Komentarz do art. 281t. 5 i 6).

Przy rozważaniu zasadności wydania listu żelaznego nie jest istotna przyczyna nieobecności podejrzanego w kraju; powody takiego stanu mogą być różne i nie mają znaczenia. Także w przypadku celowej ucieczki z kraju z uwagi na toczące się postępowanie karne nie ma przeszkód do zastosowania przedmiotowej instytucji (postanowienie SA w Katowicach z 5 maja 2017 r., II AKz 280/17, LEX nr 2333244). Należy mieć również na względzie, że wydanie listu żelaznego minimalizuje koszty ponoszone przez organy procesowe w związku z poszukiwaniami ukrywającego się podejrzanego (czy to krajowymi, czy międzynarodowymi), a także te wynikające z samego pobytu w jednostce penitencjarnej.