Zgodnie z treścią art. 23  k.r.o. małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Sąd obowiązani do m.in. wzajemnej pomocy. Natomiast zgodnie z art. 27 k.r.o. oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokojenia potrzeb rodziny, który przez swój związek założyli. Tym samym naruszenie obowiązku przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny stanowi podstawę do wystąpienia z żądaniem alimentów na podstawie art. 27 k.r.o.

Zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem obowiązek z art. 27 k.r.o. wygasa na skutek ustania małżeństwa (uchwała SN z 20.10.2010 r., III CZP 59/10, LEX nr 604066; uchwała SN z 5.10.1982 r., III CZP 38/82, LEX nr 2812; wyrok SA w Poznaniu z 10.02.2004 r., I ACa 1422/03, LEX nr 143459). Do wygaśnięcia obowiązku z art. 27 k.r.o. nie prowadzi natomiast separacja faktyczna. W uchwale z 13.10.1976 r., III CZP 49/76, LEX nr 7855, SN uznał, że małżonkowi przysługuje „roszczenie do współmałżonka na podstawie art. 27 k.r.o. o zaspokojenie swych potrzeb w zakresie odpowiadającym zasadzie równej stopy życiowej małżonków” (uchwała SN z 7.06.1972 r., III CZP 43/72, LEX nr 1426). Na podstawie art. 27 k.r.o. można żądać zaspokojenia bieżących i przyszłych potrzeb rodziny (wyrok SN z 7.07.2000 r., III CKN 1015/00, LEX nr 51875). W uzasadnieniu uchwały całej Izby Cywilnej SN z 16.12.1987 r., III CZP 91/86, LEX nr 3342, wyraźnie wskazano, że art. 27 i 28 k.r.o. regulują „obowiązek przyczyniania się do zaspokojenia potrzeb rodziny jako całości”. A zatem świadczenie, o którym mowa w art. 27 k.r.o., służy zaspokojeniu potrzeb wszystkich członków rodziny, a w tym także drugiego małżonka. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że zakres obowiązku alimentacyjnego z art. 27 k.r.o. zależy od liczebności rodziny, albowiem „rodzice powinni ze swoimi dziećmi dzielić także środki niezbędne dla ich własnego utrzymania” (B. Walaszek, Zarys prawa rodzinnego i opiekuńczego, Warszawa 1971, s. 53).