Na podstawie komentarza P. Filipiaka do art. 491 14 ust. 1 Prawa upadłościowego wynika, iż celowe doprowadzenie do niewypłacalności to szczególna i kwalifikowana postać zamiaru w działaniach lub zaniechaniach dłużnika. Dłużnik podejmuje działania w taki sposób aby wierzyciele nie otrzymali zaspokojenia oraz aby poprzez niezapłacenie wierzycielom osiągnąć stan niewypłacalności. Umyślne doprowadzenie do swojej niewypłacalności lub istotne zwiększenie jej stopnia polega na celowym zaciąganiu przez dłużnika zobowiązań bez zamiaru ich spłaty.

Jak zauważył A.J. Witosz w komentarzu do art. 491 4 Prawa upadłościowego „z rażącym niedbalstwem mamy do czynienia, gdy dłużnik nie ma świadomości grożącej niewypłacalności, ale rozsądna osoba dostrzegłaby to niebezpieczeństwo, ewentualne gdy dłużnik miał świadomość zagrożenia niewypłacalnością, lecz sądził, że uda mu się tego stanu uniknąć.”

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego (7) z dnia 26 maja 1995 r. (III CZP 178/94, OSNC 1995/10, poz. 136) „możliwości zarobkowe można określić poprzez przypisanie zobowiązanemu potencjalnego i prawdopodobnego poziomu dochodu na podstawie dochodów z lat ubiegłych, osiąganych, gdy strony były jeszcze razem, przebiegu dotychczasowego zatrudnienia, posiadanych kwalifikacji, dostępnych możliwości podjęcia pracy i poziomu zarobków w danej społeczności. Istnieje tu pewna sfera ocen, które odnoszą się do przypuszczenia, domysłu, a nie do faktów jako okoliczności rzeczywistych”.