Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego art. 4 § 1 k.k.s., jako warunek odpowiedzialności karnej, umyślność zachowania sprawcy odnosząca się do przestępstw i wykroczeń z zakresu obowiązków podatkowych, nie może być wywodzona z samego faktu zaistnienia znamion strony przedmiotowej danego czynu skarbowego. Nie można domniemywać, lecz należy ją udowodnić, choćby na podstawie dowodów pośrednich, w drodze logicznego rozumowania, a także całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Niezbędne jest zatem wykazanie na podstawie takiego materiału dowodowego, że sprawca co najmniej godził się na możliwość popełnienia czynu zabronionego, jako przestępstwa skarbowego (postanowienie SN z dnia 23 maja 2003 r., VKKN426/00). Aby zatem móc przypisać odpowiedzialność karną z art. 56 k.k.s. należy wykazać, iż oskarżona miała zamiar popełnienia tego przestępstwa skarbowego. W tym miejscu wskazać należy, że zamiar oznacza świadomość obiektywnych znamion czynu zabronionego oraz wole ich realizacji. Oskarżona więc winna chcieć popełnić czyn zabroniony oraz mieć świadomość, że narusza tym określone przepisy prawa zakazujące lub nakazujące określone zachowanie. W przypadku natomiast zamiaru wynikowego oskarżona przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego zmierza, bądź w miejsce tego do czego bezpośrednio zmierza może popełnić czyn zabroniony i jednocześnie godzi się na jego popełnienie – w/w zamiar odróżnia zatem element woli sprawcy.