Zgodnie z treścią art. 576 § 2 k.p.c. sąd ma obowiązek wysłuchania dziecka, jeżeli jest to uzasadnione jego rozwojem umysłowym, stanem zdrowia oraz stopniem dojrzałości, w sprawach dotyczących zarówno majątku, jak i osoby. Należy jednak mieć na uwadze, że wykładnia tego przepisu nie może być dokonywana w oderwaniu od art. 12 Konwencji z 20.11.1989 r. o prawach dziecka (Dz.U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 ze zm.), wymagającego, aby państwo będące stroną tej konwencji zapewniło dziecku, które jest zdolne do kształtowania własnych poglądów, możliwość wypowiadania się w każdym postępowaniu sądowym i administracyjnym dotyczącym dziecka, bezpośrednio lub za pośrednictwem przedstawiciela bądź odpowiedniego organu, zgodnie z zasadami proceduralnymi prawa wewnętrznego. W związku z powyższym należy podzielić pogląd wyrażony w postanowieniu SN z 16.12.1997 r., III CZP 63/97, OSNC 1998/6, poz. 108, LEX nr 32972, zgodnie z którym „formułowane dotychczas w drodze wykładni sądowej zalecenie wysłuchania dziecka stało się odtąd obowiązkiem procesowym sądu w każdej sprawie dotyczącej dziecka, którego tylko stan rozwoju psychofizycznego na to pozwala, a więc również i w sprawie o pozbawienie nad nim władzy rodzicielskiej”. Jeżeli sąd odstępuje od wysłuchania dziecka, powinien wskazać przyczyny tej decyzji (postanowienie SN z 22.06.2012 r., V CSK 283/11, LEX nr 1232479).