Szczególny sposób nadzwyczajnego złagodzenia kary został wprowadzony w art. 60 § 7. Ten właśnie przypadek wzbudzał bowiem liczne kontrowersje na gruncie kodeksu karnego z 1969 r. Przepis ma charakter lex specialis w stosunku do reguł wyrażonych w art. 60 § 6 pkt 1-3 (pogląd, że przepis stanowi lex specialis, kwestionuje J. Raglewski, Model…, s. 368). Dotyczy występków zagrożonych alternatywnie karami grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności, przy czym ustawa używa określenia, że „czyn zagrożony jest więcej niż jedną z kar wymienionych w art. 32 pkt 1-3”. W konsekwencji może być zagrożony alternatywnie nie wszystkimi z tych kar jednocześnie. W takim układzie kar kara pozbawienia wolności w kodeksie karnym nie przekracza 2 lat, dominująca jest zaś kara pozbawienia wolności do roku.
Należy jednak zauważyć, że ujęcie przepisu spotyka się z krytyką (por. P. Gensikowski, W sprawie…, s. 164). W szczególności zwraca się uwagę na to, że konstrukcja sposobu nadzwyczajnego złagodzenia kary polegającego na odstąpieniu od wymierzenia kary na rzecz środka karnego lub obecnie przepadku, lub środka kompensacyjnego jest błędna z logicznego punktu widzenia, jako że nie można przecież łagodzić kary, której w ogóle się nie wymierza.
