Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, zamiar określony w art. 7 k.k. (obecnie art. 9 § 1 kodeksu karnego z 1997 r. ), jak wyraził to Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 7 kwietnia 1977 r., sygn. akt III KR 68/77 (OSNPG 1977 z. 11, poz. 94), to proces zachodzący w psychice sprawcy, wyrażający się w świadomej woli zrealizowania przedmiotowych znamion czynu zabronionego, przy czym zamiar zarówno bezpośredni jak i ewentualny oznacza zjawisko obiektywnej rzeczywistości, realny przebieg procesów psychicznych (…).”. W orzecznictwie reprezentowany jest także konsekwentnie pogląd, że ani zadanie ciosu w miejsce dla życia niebezpieczne, ani nawet użycie narzędzia mogącego spowodować śmierć człowieka, samo przez się nie decyduje jeszcze o tym, że sprawca działał w zamiarze zabicia człowieka, chociażby ewentualnym. Przesłanki wyłącznie przedmiotowe, prezentowane w apelacji prokuratora nie są zatem wystarczające dla przyjęcia zamiaru zabójstwa (vide: wyroku SN z dnia 26 lutego 1987 r., sygn. akt I KR 24/87, OSNPG 1987 z. 10, poz. 118). Za przyjęciem takiego zamiaru powinny przemawiać – poza użytym narzędziem – jeszcze inne przesłanki zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe, w szczególności zaś pobudki działania sprawcy, jego stosunek do pokrzywdzonego przed popełnieniem przestępstwa, sposób działania, a zwłaszcza miejsce i rodzaj uszkodzenia ciała oraz stopień zagrożenia dla życia pokrzywdzonego (vide: wyrok SN z dnia 29 sierpnia 1983 r., sygn. II KR 177/83, OSNPG 1984 z. 4, poz. 23, podobnie: OSNKW 1974 z. 2, poz. 25; OSNKW 1974 z. 7-8, poz. 137; OSNPG 1977 z. 10, poz. 81). Zamiaru tak bezpośredniego jak i ewentualnego nie można przy tym, domniemywać, lecz należy go wykazać, że rzeczywiście zachodził w psychice sprawcy.
1 maja, 2025
