Zgodnie z treścią art.445 § 1 k.c. Sąd uprawniony jest przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężniego za doznaną krzywdę, ból, cierpienie.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego w tym przedmiocie, zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę ma charakter kompensacyjny i jego wysokość winna przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Powinno też uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili jej orzekania, ale także wystąpującą w przyszłości, bowiem pokrzywdzony z pewnością będzie ją odczuwać.
Celem zadośćuczynienia jest złagodzenie doznanej krzywdy i przy ocenie jego wysokości należy przede wszystkim uwzględnić nasilenie cierpień, zarówno fizycznych, jak i psychicznych, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia, a także konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym.
Zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą zadośćuczynienie ma mieć charakter kompensacyjny, a w związku z tym nie może stanowić zapłaty symbolicznej lecz musi przedstawiać odczuwalną wartość dla poszkodowanego. Ponadto jak wskazał Sąd Okręgowy w Gdańsku w wyroku z dnia 22 czerwca 2006 r. zdrowie jest dobrem szczególnie odczuwalnym wobec czego, przyjmowanie niskich kwot zadośćuczynienia w przypadkach ciężkich uszkodzeń prowadzi do niepożądanje depracjacji tego dobra. Co oczywiste wpływ na rozmiar krzywdy doznanej przez poszkodowanego mam jej wiek, albowiem utrata zdolności do pracy i możliwości samorealizacji oraz czerpania przyjemności z życia wywołuje niewątpliwie silniejsze cierpienia psychiczne u człowieka młodego, niż u człowieka w wieku podeszłym. Głębsze będzie poczucie krzywdy u człowieka, który doznał kalectwa będąc w pełni sił, niż u człowieka dotkniętego ograniczeniami związanymi z wcześniejszą niepełnosprawnością.
Równocześnie z zadośćuczynieniem możemy żądać zapłaty stosownego odszkodowania za opiekę osób trzecich na podstawie art.444 § 1 k.c W myśl tego przepisu odszkodowanie obejmuje wszelkie koszty wynikłe z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia jeżeli są konieczne, tudzież celowe. Przykładowo można wymienić koszty leczenia w szerokim tego słowa znaczeniu np. pobyt w szpitalu, konsultacje medyczne, wydatki na zakup leków, koszty związane z transportem. Podnieść należy, że poszkodowany nie jest zobowiązany do udowodnienia poniesionych w tym zakresie wydatków i może dochodzić roszczenia także wówczas, jeżeli opiekę nad nim sprawują osoby najbliższe.
Wydaje się konieczne w tego typu sprawach dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, a także dowodu z opinii właściwego biegłego celem wykazania wpływu wypadku na poszkodowanego (art. 6 k.c.).
Należy pamiętać, że adwokat, związany normami etyki adwokackiej, nie może żądać od klienta wysokiego, kilkudziesięcioprocentowego wynagrodzenia, co spotykane jest w przypadku firm odszkodowawczych.
