Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem warunkiem uruchomienia procedury przewidzianej w art. 11a u.p.p.r. jest wspólne zamieszkiwanie (wspólne zajmowanie mieszkania) osoby stosującej przemoc i ofiary tej przemocy. Zbliżone przesłanki wymienia art. 58 § 2 k.r.o., który stanowi, że jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków.
Interpretacja sformułowania zawartego w art. 11a ust. 1 u.p.p.r. dotyczącego wspólnie zajmowanego mieszkania powinna zmierzać w kierunku objęcia tym pojęciem każdego mieszkania, które członkowie rodziny wspólnie zajmują, tj. zamieszkują w nim i korzystają z niego. Przesłanką do wydania przez sąd orzeczenia o zobowiązaniu do opuszczenia mieszkania jest bowiem fakt, że członek rodziny czyni szczególnie uciążliwym „wspólne zamieszkiwanie”. Ponadto „wspólnie zajmowane mieszkanie” (art. 11a ust. 1 u.p.p.r.) nie stanowi „zajmowanego wspólnego mieszkania”, o którym mowa w przepisie art. 58 § 2 k.r.o., a zobowiązanie do opuszczenia mieszkania nie jest eksmisją. Wykorzystanie więc przy interpretacji tego pojęcia orzecznictwa i poglądów doktryny odnoszących się do wykładni art. 58 § 2 zdanie drugie k.r.o. nie byłoby właściwe.
