Zgodnie z art. 560 § 1 k.c. jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny, przy czym obniżona cena powinna pozostawać w takiej proporcji do ceny wynikającej z umowy, w jakie wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady. Sąd ma w świadomości stosowanie różnych mechanizmów określanie, a co za tym idzie wykazywania (udowadniania) wysokości obniżenia ceny (vide: w zakresie tych metod uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt V CNP 76/15, opubl. LEX nr 2148651), rzecz jednak w tym, że żadna z nich nie została wykazana w sprawie.
W zakresie obniżenia ceny, właściwe zastosowanie art. 560 § 3 k.c. wymaga stosunkowego obniżenia ceny, a więc ustalenia proporcji między wartością rzeczy wolnej do wad, a jej wartością rzeczywistą, czyli ustaloną z uwzględnieniem istniejących wad, następnie tę samą proporcję należy zastosować do ceny przyjętej w umowie, obliczając w ten sposób nową obniżoną cenę (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 marca 2006 r., sygn. I CSK 22/05, opubl. baza LEX). Podkreślić przy tym należy, że to roszczenie o obniżenie ceny nie jest roszczeniem odszkodowawczym (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI ACa671/15).
