Na podstawie komentarza P. Filipiaka do art. 491 14 ust. 1 Prawa upadłościowego wynika, iż celowe doprowadzenie do niewypłacalności to szczególna i kwalifikowana postać zamiaru w działaniach lub zaniechaniach dłużnika. Dłużnik podejmuje działania w taki sposób aby wierzyciele nie otrzymali zaspokojenia oraz
Jak wskazuje P. Janda w komentarzu do ustawy Prawo upadłościowe, wydanie 2, rok. 2020 – umyślne działanie dłużnika, które doprowadziło do niewypłacalności wiąże się z sytuacją, w której osoba fizyczna własnym działaniem doprowadziła do takiego stanu rzeczy. Działanie osoby nacechowane jest świadomością i przewidywaniem szkodliwego skutku . W takiej sytuacji dłużnik celowo zmierza do jego osiągnięcia. Działanie osoby może być nacechowane godzeniem się z wystąpieniem przewidywanej szkody. Niedbalstwo zaś polega na ty, że osoba przewiduje możliwość wystąpienia szkodliwego skutku, lecz bezpodstawnie przypuszcza, że zdoła go uniknąć, albo nie przewiduje możliwości wystąpienia negatywnych skutków, choć powinna i może je przewidzieć”.
Jak zauważył A.J. Witosz w komentarzu do art. 491 4 Prawa upadłościowego „z rażącym niedbalstwem mamy do czynienia, gdy dłużnik nie ma świadomości grożącej niewypłacalności, ale rozsądna osoba dostrzegłaby to niebezpieczeństwo, ewentualne gdy dłużnik miał świadomość zagrożenia niewypłacalnością, lecz sądził, że uda mu się tego stanu uniknąć.”
Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego (7) z dnia 26 maja 1995 r. (III CZP 178/94, OSNC 1995/10, poz. 136) „możliwości zarobkowe można określić poprzez przypisanie zobowiązanemu potencjalnego i prawdopodobnego poziomu dochodu na podstawie dochodów z lat ubiegłych, osiąganych, gdy strony były jeszcze razem, przebiegu dotychczasowego zatrudnienia, posiadanych kwalifikacji, dostępnych możliwości podjęcia pracy i poziomu zarobków w danej społeczności. Istnieje tu pewna sfera ocen, które odnoszą się do przypuszczenia, domysłu, a nie do faktów jako okoliczności rzeczywistych”.
