Koniecznym elementem przestępstwa znęcania się jest przewaga jednej osoby nad drugą. Wynika to z faktu, że samo znęcanie zakłada dominację nad ofiarą (bliżej na ten temat zob. J. Kosonoga [w:] Kodeks karny…, red. R.A. Stefański, 2017, s. 1305; wyrok SA w Lublinie z 13.09.2001 r., II AKa 161/01, OSA 2002/12, poz. 83). O tym, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia ze znęcaniem fizycznym lub psychicznym, decyduje ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucia pokrzywdzonego. Nie oznacza to jednak, że należy abstrahować od odczuć osoby pokrzywdzonej, konieczne jest zatem ustalenie tego, w jaki sposób odbierała ona zachowania sprawcy. Jeśli w toku postępowania nie sposób ustalić, że pokrzywdzony czuł się poniżany, nękany, żył w strachu przed oprawcą, a zostanie ustalone, że pokrzywdzony nie był dłużny sprawcy, przy czym żadne z nich nie miało przewagi nad tym drugim, nie ma podstaw do skazania za czyn z art. 207 § 1 k.k. (wyrok SA w Krakowie z 25.03.1998 r., II AKa 40/98, LEX nr 35158). Opis przestępstwa z art. 207 k.k. obejmuje pewien okres. Sąd nie jest związany okresem znęcania wskazanym w akcie oskarżenia i może go modyfikować. Nie stosuje się w takiej sytuacji przepisu art. 399 k.p.k. Uprawnienie do modyfikacji ram czasowych obejmuje jednak czas do daty wyroku sądu orzekającego (wyrok SN z 27.02.2002 r., II KKN 17/00, OSNKW 2002/7–8, poz. 55).
W art. 207 § 1 k.k. spenalizowane zostało przestępstwo znęcania się, którego znamię czasownikowe, jest jednak pojęciem szerokim i niedookreślonym i może obejmować różne sposoby zachowania się sprawcy. Katalog tych zachowań jest otwarty i wymaga każdorazowej wnikliwej oceny stanu faktycznego (J. D. Sosnowska, Przestępstwo znęcania się, s. 60). Zdaniem Sądu Najwyższego znęcanie się oznacza działanie albo zaniechanie polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dolegliwych cierpień moralnych (psychicznych), powtarzających się albo jednorazowych, lecz intensywnych i rozciągniętych w czasie (wyr. SN z 8.2.1982 r., II KR 5/82, OSNPG 1982, nr 8, poz. 114, wyr. SN z 24.10.2000 r, WA 37/00, Legalis; wyr. SA we Wrocławiu 8.3.2012 r., II AKa 388/11, KZS 2012, Nr 6, poz. 41). Od strony podmiotowej przyjmuje się, że znęcenia określone w art. 207 § 1 i 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym i może być dokonane tylko z zamiarem bezpośrednim. Zdaniem zwolenników tej tezy przesądza o tym intencjonalne znamię „znęca się”, charakteryzujące się szczególnym nastawieniem sprawcy. Mieści się w nim bowiem chęć zadania cierpienia ofierze i dla jego realizacji samo godzenie się sprawcy na taki jego efekt nie wystarczy (wyr. SA w Krakowie z 20.3.2012 r., II AKa 32/12, KZS 2012, Nr 4, poz. 30).
